Ο Δήμος Αθηναίων ως σκαλοπάτι για να κάνεις μετά πολιτικό παιχνίδι

1246292_mayor2

Όσοι διεκδίκησαν στο παρελθόν τον Δήμο Αθηναίων, είτε φλέρταραν με την κεντρική πολιτική σκηνή είτε προέρχονταν από αυτήν και κάτι άλλο αναζητούσαν… 

Το πρόβλημα είναι παλιό, τουλάχιστον όσο και η Μεταπολίτευση. Ο μεγαλύτερος δήμος της χώρας, ο Δήμος Αθηναίων, δεν αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους πολιτικούς ως αυτοσκοπός αλλά ως ένα ενδιάμεσο βήμα. Η αναγνωρισιμότητα που προσφέρει, το μπάτζετ προς διαχείριση και συνολικά οι ευκαιρίες για να αποδείξεις τις ικανότητές σου στο management και στη χάραξη πολιτικής αποτελούν σημαντικά εργαλεία στην οικοδόμηση ενός πολιτικού προφίλ, τα οποία πολλοί πολιτικοί εκμεταλλεύονται με σκοπό την είσοδό τους ή την ισχυροποίηση της θέσης τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Αν ο στόχος μας είναι η μεγαλύτερη αυτονομία της αυτοδιοίκησης από την κεντρική εξουσία, οφείλουμε να ζητάμε το ίδιο και από τους επικεφαλής της.

Από το 1974 και μετά, ο μόνος πολιτικός που μπορούμε να πούμε με σχετική σιγουριά ότι ανέλαβε τις τύχες του Δήμου Αθηναίων χωρίς περαιτέρω πολιτικές φιλοδοξίες ήταν ο Ιωάννης Παπαθεοδώρου (1975-1978), ο πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος Αθηναίων μετά την πτώση της χούντας, ένας πολιτικός που εκλεγόταν επί είκοσι πέντε χρόνια δημοτικός σύμβουλος. Τον Παπαθεοδώρου διαδέχτηκε ο Δημήτρης Μπέης (1979-1986) για δύο τετραετίες, ο οποίος, παρόλο που υπηρέτησε αρκετά χρόνια την τοπική αυτοδιοίκηση, αφήνοντας πίσω του μεγάλο έργο, ξεκινώντας ως δήμαρχος Ζωγράφου σε πολύ μικρή ηλικία, στη συνέχεια πέρασε στην Συνέχεια

Advertisements